"Het behoeft geen betoog dat de snelheid van het licht

 niet afhankelijk is van de golflengte daarvan"

 

Adolf Henke, Jenseits von Relativität, Jena 1919

 

Heinrich Fopper (1) (1858-1903) wordt algemeen beschouwd als een belangrijke voorloper van de allectiek, omdat hij reeds in 1896 de theorie van de absolute beweging postuleerde. Hij stelde dat de enige manier om een beweging te bepalen, via die van een ander lichaam is. Door de constructie van een relatieve bewegingsconstante genereert de absolute beweging zijn eigen relatieve entropie. Gustaf duidde dit aan met het begrip absolute bewegingsrelativiteit (2).

 

Hombroek (3) gaf een historisch overzicht van de ontwikkeling van het begrip gekromde relativiteit en betrok daarbij op briljante wijze ook de ruimte-tijd-kromming zoals die door splitsing en weerkaatsing van excessieve refractielen van Korrhoff ontstond. Via de leer van de absolute stilstand komen we zodoende tot een statische kinetiek waarbij de hyperruimte, de dimensie, de assimilatiegraad, de massa, de valversnelling en het kwadraat van de kinetische dissipatiegraad de voornaamste entiteiten zijn waarmee terdege rekening gehouden moet worden. Een spontane dissipatie leidt tot een toename van de reversibele entropie, tenzij de omkeerbaarheid ertoe zou leiden dat sprake is van negatieve dissipatie (de wet van Huntelaar).

 

De Hon (4) kwam al in 1982 tot de verregaande conclusie dat zich in de amorfe massa van de holle aarde genetisch gemanipuleerde fossielen bevinden die optimaal gebruik hebben gemaakt van de gekromde tijdas door zich voor de mens te verbergen in een superpositioneel vacuum. Vanwege de kinetische dissipatieconstante valt niet te verwachten dat deze oeroude partikels zich op korte termijn alsnog zullen gaan vertonen.

 

Als sprake is van spontane dissipatie, zal de amorfe massa zich duidelijk anders gedragen vanwege de leer van het relatieve toeval: iedere causale gebeurtenis heeft een non-deterministische component (zie Lobont en Loth-Stromboli, Praag 1988 maar ook: Willem Kieft-spontane dissipatie op het voetbalveld, Amsterdam 2007)

 

In de heuristische hypothese-vorming fungeert de veronderstelling dat kennis en dissipatie interdependent zijn als leidraad om te komen tot een zwaartekrachtsturing door middel van absorptie van fotonen door een oppervlak dat een bepaalde golflengte kan opnemen.

Gelet op de wet van Van Oort vertoont de entropie van een lichaam een aantal dissipatie-

constanten die gelijk zijn aan de som van de geladen dimensies, mits deze dimensies niet

intermitterend worden uitgehold (5).

 

Gezien de onveranderlijkheid van de lichtsnelheid ongeacht de bewegingstoestand van het uitstralende lichaam kan de tijd slechts worden vastgesteld aan de hand van de relatie tussen

gelijktijdige gebeurtenissen: zonder absolute gelijktijdigheid kan absolute tijd niet bestaan.

Nergens ter wereld kun je een getik horen dat kan worden beschouwd als tijd. Klokken lopen langzamer in een sterker wordend krachtenveld. Is het zwaartekrachtveld sterk genoeg, dan staan de klokken stil.

 

Prof. J. Smit

President der Lage Raad

 

(1) Heinrich Fopper-Das Postulät der Absolute Beweging, Ingolstadt 1896.

(2) Johann Gustaf, Das Wesen des Wissens, Hamburg 1901.

(3) J. Hombroek-Historische aspecten van de gekromde relativiteit in de allectiek, Amsterdam

2003.

(4) M. de Hon-Superpositionele fossielen in de holle aarde: feit of mythe ?, Amsterdam 1983.

(5) R. Minnée-Extrapolatie van ruimte-tijd-krommingen, Tijdschrift voor Allectiek, november 1999.